Ο Βλάσης Μάρας (31 Μαρτίου 1983) είναι Έλληνας αθλητής, ο οποίος υπήρξε παγκόσμιος πρωταθλητής της γυμναστικής. Αγωνίζεται στην ενόργανη. Ξεκίνησε από τον Πρωτέα Αιγάλεω. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση σε ηλικία 16 ετών και μέσα σε τρία χρόνια κατάφερε να έχει ήδη στη συλλογή του δύο χρυσά μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα, ένα χρυσό σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και ένα χάλκινο σε Πανευρωπαϊκούς εφήβων.

Το 2004 έλαβε μέρος στο μονόζυγο και στο σύνθετο ατομικό, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Μάλιστα, με βάρος 50 κιλών, ήταν ο πιο ελαφρύς αθλητής από τους άνδρες στους Ολυμπιακούς Αγώνες, σε ελληνικό επίπεδο. Το 2010 έγινε ο πρώτος αθλητής στο μονόζυγο που συμπλήρωσε 5 χρυσά ευρωπαϊκά μετάλλια.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 31 Μαρτίου 1983. Οι επιτυχίες του το 2001 και 2002 του έδωσαν σύντομα την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Έτσι, ήταν ο μοναδικός Έλληνας γυμναστής που εξασφάλισε την πρόκρισή του για τους Ολυμπιακούς της Αθήνας, αφού πρώτευσε στους αγώνες του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος το 2003. Τον Απρίλιο του 2004 πρώτευσε στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στη Λιουμπλιάνα και κατέκτησε χρυσό μετάλλιο

Ολυμπιακοί Αγώνες 2004

Ο Βλάσης Μάρας βαθμολογήθηκε με 8,950 βαθμούς στις ασκήσεις εδάφους, 8,650 στον ίππο, 8,775 στους κρίκους, 9,512 στο άλμα και, τέλος, 9,087 στο δίζυγο. Στο μονόζυγο, που ήταν και το πρώτο του αγώνισμα, είχε την υψηλότερη βαθμολογία, αφού πήρε 9,725 βαθμούς. Ήταν όμως άτυχος, αφού παρά την υψηλή βαθμολογία του (9.725) δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό. Συνολικά, στο σύνθετο ατομικό, ο Βλάσης Μάρας συγκέντρωσε 54,699 βαθμούς.

2005

Στους τελικούς του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στο Ντέμπρετσεν της Ουγγαρίας, στις 5 Ιουνίου 2005, Ο Έλληνας πρωταθλητής πήρε την 7η θέση στο μονόζυγο με 8.937 βαθμούς, καθώς είχε πτώση. Στο άλμα ο Μάρας ήταν στην 8η θέση με 9.375 βαθμούς.

Στο μονόζυγο στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Στουτγκάρδης στις 23 Οκτωβρίου του 2005, κατέκτησε την πρώτη θέση,καθώς βαθμολογήθηκε στο όργανο με 9,750 βαθμούς. Εκτός βάθρου έμεινε στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα ενόργανης γυμναστικής της Μελβούρνης, το Νοέμβριο του 2005. Ο Μάρας, ο οποίος είχε προκριθεί στον τελικό με τη δεύτερη καλύτερη βαθμολογία (9.687β.), κατέλαβε την πέμπτη θέση στο μονόζυγο με 9.562 βαθμούς, ενώ το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα κατέκτησε ο Σλοβένος Πέγκαν.

Νέες επιτυχίες 2006

Το Μάρτιο του 2006 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο ενόργανης γυμναστικής που έγινε στο Κότμπους της Γερμανίας. Ο γυμναστής ήταν πρώτος στο μονόζυγο με 15.725 βαθμούς

Λίγους μήνες μετά, ο Μάρας πρώτευσε στην Ευρώπη στο αγώνισμα του μονόζυγου, καθώς κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στον τελικό, που έγινε στις 7 Μαΐου 2006 στη Νέα Ιωνία Μαγνησίας.

Η νίκη του Μάρα ήταν ισοφάριση του ρεκόρ στην ιστορία της διοργάνωσης, του οποίου προηγούμενος κάτοχος ήταν ο Δυτικογερμανός Έμπερχαρντ Γκίνγκερ, που είχε κατακτήσει τρεις φορές τον τίτλο στο μονόζυγο, με τελευταία φορά το 1981. Ο Μάρας πέτυχε το ίδιο, καταλαμβάνοντας τις πρώτες θέσεις, το 2002 στην Πάτρα, το 2004 στη Λιουμπλιάνα και το 2006 στον Βόλο.

2007

Το 2007 ο πρωταθλητής έμεινε στην 7η θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στη Στουτγάρδη Τη χρονιά αυτή ήταν τραυματίας και δεν μπορούσε να προπονηθεί όπως ήθελε

2008

Στις 13 Απριλίου του 2008 ο Μάρας επέστρεψε στις επιτυχίες, κερδίζοντας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Κότμπους στη Γερμανία ασημένιο μετάλλιο στον τελικό του μονόζυγου, με 16,000 βαθμούςΣτις 11 Μαΐου του 2008 ο Μάρας κατέκτησε ένα ασημένιο μετάλλιο στο μονόζυγο με βαθμολογία 15,850 στην κατηγορία των ανδρών, κατά την ολοκλήρωση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ενόργανης γυμναστικής, στη Λωζάννη. Τον επόμενο μήνα, στις 8 Ιουνίου του 2008 ο Μάρας κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο κύπελλο ενόργανης γυμναστικής στην Ισπανία (Βιλανόβα), καθώς βαθμολογήθηκε με 15,350 βαθμούς στο μονόζυγο.

2009

Στις 5 Απριλίου του 2009 κατέκτησε την πρώτη θέση στο μονόζυγο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που έγινε στο Μιλάνο με βαθμολογία 15,375. Με την διάκριση αυτή ο Βλάσης Μάρας έγινε ο πρώτος αθλητής στην ιστορία του αγωνίσματος που έχει κατακτήσει 4 ευρωπαϊκά χρυσά μετάλλια.

Για την επιτυχία του αυτή, ο Βλάσης Μάρας ψηφίσθηκε ως ο καλύτερος Έλληνας αθλητής για την χρονιά 2009 από το Συνδέσμου Αθλητικών Συντακτών.

2010

Στις 25 Απριλίου 2010 κατέκτησε για πέμπτη φορά την πρώτη θέση στο μονόζυγο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας, με βαθμολογία 15,400 πόντους. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο ενόργανης που έγινε το Σεπτέμβριο του 2010 στη Γάνδη ο αθλητής κατέκτησε ένα ασημένιο μετάλλιο στο μονόζυγο.

2012

Στις 29 Απριλίου 2012, ο Μάρας κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο ενόργανης γυμναστικής, που διεξήχθη στο Όσιγιεκ της Κροατίας με βαθμολογία 15.600 πόντους. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο το 2012 ο Μάρας είχε πτώση στο μονόζυγο και αγωνίστηκε στα προκρινατικά του δίζυγου. Συνολικά βαθμολογήθηκε με 14.300 βαθμούς, με αποτέλεσμα να αποκλειστεί από τη συνέχεια των αγώνων. 

Σημαντικές διακρίσεις

  • Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 1ος (2001, 2002, 2012 στο μονόζυγο), 2ος (2008 στο μονόζυγο)
  • Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1ος (2002, 2004, 2006, 2009, 2010 στο μονόζυγο), 2ος (2008 στο μονόζυγο)

Στους εφήβους

1 χάλκινο στο σύνθετο ατομικό σε Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Εφήβων (2000)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΒΛΑΣΗ ΜΑΡΑ ΣΤΟ ''ΒΗΜΑ''

Στα 27 του, λίγο πριν από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ενόργανης στο Ρότερνταμ, ο Βλάσης Μάρας ποζάρει υπερήφανος με τα πέντε πανευρωπαϊκά μετάλλιά του. Οχι άδικα. Είναι ο μοναδικός αθλητής της ενόργανης που το έχει καταφέρει. Ενας αθλητής που δύσκολα μπορείς να προσπεράσεις. Οχι μόνο για τις επιτυχίες, αλλά και για τα λόγια του, ειδικά όταν έχουν να κάνουν με την απομυθοποίηση των Ολυμπιακών, το ντόπινγκ, τα προβλήματα της γενιάς του και τη σημασία του ελληνικού πρωταθλητισμού στον καιρό της κρίσης.

Ενα παιδί ζωηρό, που σε ηλικία δύο χρόνων κάνει αιωρήσεις στην τέντα του μπαλκονιού ή σκαρφαλώνει σε όποιο δέντρο βρει μπροστά του, δεν θα γίνει απαραίτητα πρωταθλητής Ευρώπης στο μονόζυγο. Ο Βλάσης Μάρας όμως δεν ήταν ποτέ απλώς ένα πολύ ζωηρό παιδί. Ηταν ένα ανήσυχο παιδί, αποφασισμένο να κάνει κάτι πολύ καλά, γιατί ήθελε να ξεχωρίσει. Να γίνει ο καλύτερος. Οποια θυσία και αν χρειαζόταν να κάνει. Και η ενόργανη απαιτεί πολλές. Μια διαδρομή γεμάτη δυσκολίες και πόνο, με μετάλλια και δόξα.

Κάθε φορά που τον συναντώ (η πρώτη φορά ήταν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1998 στην Αγία Πετρούπολη) εντυπωσιάζομαι από το πόσο πάθος και ταλέντο μπορούν να χωρέσουν σε ένα μικροκαμωμένο πλάσμα. Τώρα που μεγάλωσε, καταλαβαίνει ότι ήταν τυχερός που μπήκε στη ζωή του η ενόργανη γυμναστική, γιατί αν δεν συνέβαινε αυτό θα ήταν ένας άλλος άνθρωπος.

Με πέντε χρυσά μετάλλια στο στήθος, είναι ο μοναδικός που έχει πετύχει τέτοια διάκριση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Η Ευρώπη ωστόσο είναι πολύ μικρή για να χωρέσει τα όνειρα και τις φιλοδοξίες του 27χρονου ενοργανίστα. Γι’ αυτό και θα αγωνίζεται ως τα 33 του, όπως μας είπε, για να τα κατακτήσει. Ως τότε θα προπονείται σκληρά, θα οδηγεί «φτιαγμένα» αυτοκίνητα σε αγώνες ταχύτητας και θα επιδιορθώνει ό,τι χαλάει μέσα στο σπίτι, επειδή πιάνουν τα χέρια του – και όχι μόνο για να κάνει ασκήσεις στο μονόζυγο.

Πότε καταλάβατε ότι θέλετε να ασχοληθείτε με την ενόργανη γυμναστική; 
«Οι γονείς μου με έβαλαν στον αθλητισμό όταν ήμουν περίπου πέντε ετών. Σκέφτονταν είτε να με στείλουν στο κολυμβητήριο είτε να με γράψουν στην ενόργανη, και τελικά προτίμησαν το δεύτερο. Δεν είχαμε καμία σχέση με το συγκεκριμένο άθλημα ως οικογένεια. Εγώ βέβαια τότε ήμουν πολύ μικρός για να μπορώ να καταλάβω αν μου ταιριάζει και να επιλέξω μόνος μου. Ημουν όμως υπερκινητικό παιδί. Δεν είχα ησυχία. Εβγαινα στον δρόμο και έκανα συνεχώς τούμπες, σκαρφάλωνα στα δέντρα… Είχαμε και μία τέντα στην αυλή του σπιτιού που έμοιαζε με μονόζυγο. Από δύο-τριών ετών ανέβαινα στο σίδερο της τέντας μόνος μου και έκανα διάφορα κόλπα… Την είχα τρελάνει τη μάνα μου».

Η ενόργανη όμως δεν είναι παιχνίδι. Σκεφτήκατε ποτέ να τα παρατήσετε; 
«Μου είχε περάσει αυτή η σκέψη από το μυαλό μερικές φορές, όταν ήμουν 11-12 ετών. Συνέβαινε πάντοτε πριν από αγώνες, επειδή η προπόνηση ήταν πιο εντατική και ζοριζόμουν. Τότε μάθαινα καινούργιες ασκήσεις που μου φαίνονταν επικίνδυνες. Οταν αντιμετωπίζεις κάτι άγνωστο, φοβάσαι. Μετά όμως ερχόταν η επιτυχία και γλυκαινόμουν. Ελεγα “θα συνεχίσω για άλλον έναν χρόνο” και πήγε έτσι. Χρόνο με τον χρόνο, έγινε κομμάτι της ζωής μου. Μετά τα 13 μου, σταμάτησα να κάνω τέτοιες σκέψεις».

Ποιος άνθρωπος θεωρείτε ότι έπαιξε τον σημαντικότερο ρόλο στην εξέλιξή σας; 
«Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο προπονητής μου, ο Δημήτρης Ράφτης. Με έχει αναλάβει από το 1992, από τα εννέα μου. Ολες τις επιτυχίες τις έχουμε χαρεί μαζί. Είναι πλέον σαν μέλος της οικογένειάς μου, τον βλέπω σαν δεύτερο πατέρα μου. Τον πρώτο καιρό, όταν ήμουν πολύ μικρός, η σχέση μας δεν ήταν και η καλύτερη. Με πίεζε πολύ! Τώρα όμως, που όλα αυτά τα βλέπω από απόσταση και διαπιστώνω τι έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος για μένα, καταλαβαίνω ότι τα πάντα είχαν έναν σκοπό».

Πώς θα ορίζατε την έννοια του ταλέντου; 
«Για μένα, ταλέντο είναι να μπορείς να δέχεσαι τα ερεθίσματα και να τα αφομοιώνεις πιο γρήγορα από ό,τι οι άλλοι. Οχι μόνο στον αθλητισμό αλλά σε οτιδήποτε κάνεις. Αυτό είναι το στοιχείο στο οποίο νομίζω ότι ξεχώριζα από τα άλλα παιδιά. Μπορούσα να καταλαβαίνω τα πράγματα πιο γρήγορα και να χρησιμοποιώ αυτήν τη γνώση. Είναι κάτι που το έχεις από τη στιγμή που γεννιέσαι. Φυσικά, στο άθλημά μας παίζουν ρόλο και άλλα στοιχεία, όπως το να έχεις τον κατάλληλο σωματότυπο. Πολύ σημαντικός παράγοντας, όμως, είναι επίσης η θέληση να πας ψηλά. Μέσα από αυτήν εξελίσσεται το ταλέντο σου, σε ό,τι και αν κάνεις».

Εχετε συναντήσει ανθρώπους που στερούνταν ταλέντου αλλά έφτασαν στην κορυφή χάρη στην εργατικότητα και στην αφοσίωσή τους; 
«Σίγουρα υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις, αλλά δεν είναι εύκολο να τις εντοπίσει κάποιος. Στον χώρο μου, τουλάχιστον, δεν υπάρχουν πολλοί που να μπορούν να το πετύχουν αυτό. Δεν ζω τον κάθε άνθρωπο σε καθημερινή βάση ώστε να γνωρίζω σε βάθος αν έχει ταλέντο ή αν στηρίζεται μόνο στην εργατικότητά του. Υπάρχουν όμως αθλητές της ενόργανης που τα τελευταία δύο-τρία χρόνια έχουν παρουσιάσει μεγάλη εξέλιξη, σε βαθμό που να εντυπωσιάζεσαι».

Τι θυσιάσατε για χάρη της ενόργανης; 
«Εχω περάσει πολύ δύσκολες εποχές, με πολλή πίεση και σκληρή προπόνηση, ειδικά όταν ήμουν μαθητής και προσπαθούσα να συνδυάσω τον αθλητισμό με το σχολείο. Ηθελα να είμαι συνεπής στα μαθήματα, επειδή θέλω με οτιδήποτε καταπιάνομαι να το κάνω άψογα. Η κούραση όμως ήταν τόσο μεγάλη, που δεν μπορούσα να τα κάνω όλα σωστά. Εμενα πίσω στην ύλη του σχολείου και όταν μαζεύονται κενά είναι δύσκολο να τα καλύψεις».

Αν τα πράγματα είναι δύσκολα με τη βασική εκπαίδευση, τι γίνεται με την πανεπιστημιακή μόρφωση; Συνδυάζεται με τον πρωταθλητισμό; 
«Είναι δύσκολο να ασχοληθείς και με τα δύο σε πολύ υψηλό επίπεδο. Η αξία της εκπαίδευσης είναι βέβαια εξαιρετικά σημαντική. Το πιστεύω πραγματικά. Κάποια στιγμή όμως πρέπει να θυσιάσεις ένα από τα δύο. Στην εφηβεία μου είχε φανεί η κλίση μου στην ενόργανη και έμοιαζε πιο εύκολο να φτιάξω κάτι για το μέλλον μου μέσα από τον αθλητισμό. Πλέον έχω καταλάβει ότι πρέπει να κυνηγάς κάθε ευκαιρία στη ζωή σου. Γι’ αυτό σήμερα, που ως πρωταθλητής έχω περάσει στο ΤΕΦΑΑ, εκτιμώ αυτήν την ευκαιρία που μου δίνεται και προσπαθώ να την εκμεταλλευτώ».

Πόση προπόνηση περιλαμβάνει το καθημερινό πρόγραμμά σας; 
«Περίπου πέντε ώρες την ημέρα, καθημερινά, εκτός Κυριακής. Είναι προπόνηση με μοναδικό αντίπαλο τον εαυτό σου, γιατί στο άθλημά μας έχουμε πολύ λίγους αγώνες μέσα στον χρόνο. Συνήθως το πρωί αφιερώνουμε ένα δίωρο για σωματική ενδυνάμωση, έτσι ώστε να προετοιμαστούν οι μύες και οι αρθρώσεις. Το απόγευμα, όταν πια το σώμα έχει ζεσταθεί, κάνουμε τις ασκήσεις στα όργανα. Πρόκειται για ασκήσεις που είναι απαγορευμένες για τον υπόλοιπο κόσμο, επειδή απαιτούν μεγάλη ευλυγισία. Οταν ήμουν μικρότερος, στην εφηβεία μου, αφιέρωνα ακόμη περισσότερο χρόνο στην προπόνηση, επειδή σε εκείνη την ηλικία μαθαίνεις όλες τις νέες ασκήσεις στα όργανα. Είχα φτάσει να προπονούμαι ακόμη και δέκα ώρες την ημέρα. Οταν στα 14 μου όμως πήρα το χρυσό μετάλλιο στο μονόζυγο, στους Βαλκανικούς Αγώνες, στην πρώτη διεθνή διοργάνωση στη ζωή μου, άρχισα να αισθάνομαι ότι κάτι σημαντικό συμβαίνει, ότι αξίζει όλο αυτό».

Από όλες τις επιτυχίες σας ποια θεωρείτε ότι ήταν εκείνη που σας καθόρισε, που σας έκανε να είστε αυτός που είστε σήμερα;
«Το πρώτο μου χρυσό μετάλλιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, το 2001, στη Γάνδη. Ξεκίνησα κατευθείαν από τα ψηλά. Ηταν η πρώτη φορά που ένας Ελληνας κέρδιζε χρυσό μετάλλιο στον θεσμό. Εκείνη η επιτυχία με καθιέρωσε».

Σας λείπει όμως μία διάκριση σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Οι δύο συμμετοχές σας είχαν άδοξη κατάληξη. 
«Στους Ολυμπιακούς της Αθήνας έκανα μια πολύ καλή εμφάνιση στον προκριματικό, αλλά αδικήθηκα. Αλλοι αθλητές, που αγωνίστηκαν λίγο αργότερα, πήραν από τους κριτές υψηλότερες βαθμολογίες, χωρίς να το αξίζουν. Ετσι, εγώ έμεινα εκτός τελικού στο μονόζυγο. Ηταν έγκλημα. Εγκλημα των κριτών σε βάρος μου».

Επειτα από τόσα χρόνια αισθάνεστε έτσι; Φαίνεται ότι σας πείραξε πολύ. 
«Φυσικά με πείραξε! Οταν αναλάβαμε τη διοργάνωση των Ολυμπιακών του 2004 είχα μόλις μπει στο κλιμάκιο της Εθνικής ομάδας και έκανα όνειρα ότι θα μπορούσα να συμμετάσχω και εγώ. Οσο πλησίαζε η στιγμή και είχα επιτυχίες, πείσμωνα περισσότερο για να τα καταφέρω σε αυτήν τη διοργάνωση, η οποία θα γινόταν στο “σπίτι” μου. Επειτα από αυτά που συνέβησαν όμως, οι Ολυμπιακοί Αγώνες έπεσαν στα μάτια μου. Για μένα καταρρίφθηκαν το ολυμπιακό ιδεώδες και ο μύθος που συνοδεύει αυτόν τον θεσμό. Διαπίστωσα ότι δεν κερδίζει ο καλύτερος, ότι δεν τηρούνται οι κανονισμοί. Θύμωσα τόσο, που τον τελικό του μονόζυγου δεν κάθησα να τον παρακολουθήσω. Παρ’ όλο που ήμουν στο στάδιο εκείνη την ημέρα, σηκώθηκα και έφυγα. Δεν θέλησα να τον δω ποτέ, ούτε σε βίντεο».

Και τέσσερα χρόνια αργότερα, στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου, πώς εξηγείτε το ότι δεν κερδίσατε κάποιο μετάλλιο; 
«Στο Πεκίνο δεν τα κατάφερα από δικό μου λάθος στην εκτέλεση των ασκήσεών μου. Ημουν σε πάρα πολύ καλή κατάσταση και ήθελα να αποδείξω πολλά. Μπήκα με τη σκέψη: “Είμαι ο καλύτερος, και αυτήν τη φορά δεν θα μπορέσετε να με πετάξετε έξω από τον τελικό”. Ηθελα να εκτελέσω τόσο καλά το πρόγραμμά μου, που να τους κάνω να τρίβουν τα μάτια τους. Μπορεί και να ήταν λάθος αυτή η τακτική… Νομίζω ότι υπερέβαλα εαυτόν, και το πλήρωσα».

Αν λάβετε μέρος στους Ολυμπιακούς του 2012, στο Λονδίνο, πώς θα μπορέσετε να ξεφύγετε από το παρελθόν σας; 
«Νομίζω ότι θα υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού μου, αλλά σε κάθε αγώνα προσπαθείς να τα αφήνεις όλα στην άκρη. Την ώρα που θα ανέβω στο μονόζυγο, δεν θα σκέφτομαι τα παλιά. Διαφορετικά, δεν θα είχα πετύχει τίποτε. Οταν πιάνεις την μπάρα, σκέφτεσαι πάντοτε τον πιο πρόσφατο αγώνα, ειδικά όταν αυτός δεν είχε πάει καλά. Εκεί όμως πρέπει να πατήσεις “delete” και να κάνεις αυτό που ξέρεις να κάνεις».

Μέχρι πότε θα μπορείτε να πρωταγωνιστείτε σε διεθνές επίπεδο; 
«Κοιτάξτε, ο στόχος μου είναι να συνεχίσω μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016. Τότε θα είμαι 33 ετών. Γνωρίζω πως όταν σταματήσω την ενόργανη, όποτε και αν γίνει αυτό, θα είναι σαν να σταματάει η ζωή μου. Οταν έχεις συνηθίσει να είσαι καθημερινά στο γυμναστήριο επί 20 χρόνια και βάλε, δεν μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου να κάνει κάτι διαφορετικό. Γι’ αυτό, το διάστημα που απομένει θέλω να το εκμεταλλευτώ όσο καλύτερα μπορώ. Θέλω να κυνηγήσω το όνειρό μου μέχρι να στύψω και την τελευταία σταγόνα του».

Στο εφετινό Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας, κατακτήσατε για πέμπτη φορά το χρυσό μετάλλιο στο μονόζυγο. Στην 55ετή ιστορία του θεσμού, κανένας άλλος αθλητής δεν έχει καταφέρει κάτι ανάλογο. 
«Είναι κάτι που με κάνει να πετάω στα ουράνια. Δεν θα μπορούσα ούτε να φανταστώ τέτοια διάκριση. Πρόκειται για το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας με διάρκεια στον χρόνο. Εδώ και μία δεκαετία παλεύω για να διατηρούμαι στο κορυφαίο επίπεδο. Είναι όμως και κάτι που δείχνει την αξία των ελλήνων αθλητών. Μέχρι το 1998 δεν είχαμε πάρει ούτε μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ενόργανης, και να που τώρα φτάσαμε σε ένα τέτοιο ρεκόρ».

Και να φανταστεί κανείς ότι για το ταξίδι στο Μπέρμιγχαμ καλύψατε οδικώς απόσταση 3.500 χιλιομέτρων! 
«Απίστευτη εμπειρία! Ολα τα αεροδρόμια της Δυτικής Ευρώπης ήταν κλειστά, λόγω της ηφαιστειακής στάχτης από την Ισλανδία. Ο μόνος τρόπος για να φτάσουμε στα σίγουρα ήταν με πούλμαν. Ξεκινήσαμε από την Αθήνα, περάσαμε από την Ηγουμενίτσα στην Ανκόνα με φεριμπότ και συνεχίσαμε από εκεί ως την Αγγλία. Φτάσαμε έπειτα από ταξίδι 60 ωρών, μία ημέρα προτού αρχίσουν οι αγώνες! Ημασταν διαλυμένοι από την κούραση, αλλά τελικά κάναμε την πιο επιτυχημένη εμφάνιση όλων των εποχών».

Πώς σας αντιμετώπισαν εκεί οι ξένοι αθλητές ως πολίτες μιας χώρας με οικονομικά προβλήματα; 
«Στο εξωτερικό όλοι νομίζουν ότι έχουμε χρεοκοπήσει. Μας ρωτούσαν για αυτό, έδειχναν ενδιαφέρον. Καταλαβαίνουν ότι υπάρχει μεγάλη κρίση στην Ελλάδα και ότι αυτή η κρίση χτυπάει και τον αθλητισμό. Πλέον δεν μας βλέπουν σε πολλούς αγώνες προετοιμασίας, επειδή δεν υπάρχουν χρήματα για να πηγαίνουμε. Διαπιστώνουν ότι η κατάσταση δεν είναι εύκολη εδώ».

Εσείς πώς νιώθετε βιώνοντας την οικονομική και κοινωνική κατάσταση τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα; 
«Βλέπω τον κόσμο πολύ φοβισμένο… Αισθάνομαι εν μέρει τυχερός που έχω καταφέρει κάποια πράγματα σε αυτήν την ηλικία. Αν ήμουν στην οικονομική και επαγγελματική κατάσταση των περισσότερων συνομηλίκων μου, πιστεύω ότι θα είχα σηκώσει τα χέρια ψηλά. Θα τα είχα παρατήσει όλα. Είναι εξουθενωτικό να ξέρεις ότι δεν μπορείς να τα καταφέρεις. Αυτού του είδους η κατάσταση σε κρατάει χαμηλά. Σε κάνει να μην μπορείς να αναπτυχθείς και να ξεφύγεις από αυτήν. Δεν σε αφήνει να μπεις στη διαδικασία να γίνεις καλύτερος. Είναι ό,τι χειρότερο».

Πιστεύετε ότι στη δεκαετία 1994-2004, όταν οι έλληνες αθλητές έγιναν απότομα πρωταγωνιστές σε διεθνές επίπεδο, αναπτύχθηκε ένας «μεγαλοϊδεατισμός»; 
«Δεν νομίζω ότι το έβλεπε έτσι ο κόσμος στην Ελλάδα. Υπήρχε η πεποίθηση ότι οι Ελληνες έχουν καταξιωθεί διεθνώς στον χώρο του αθλητισμού. Αυτό δεν ήταν κακό, κάθε άλλο… Ως το 2004 υπήρχε η απαίτηση για μετάλλια, σε όποια διοργάνωση και αν συμμετείχαμε, στα περισσότερα αθλήματα. Θυμάμαι ότι μου έλεγαν μεταξύ σοβαρού και αστείου: “Αν δεν πάρεις μετάλλιο, μη γυρίσεις πίσω”. Η επιθυμία αυτή υπάρχει ακόμη από την πλευρά των φιλάθλων, αλλά δεν υπάρχει ανάλογη δράση. Δεν είναι δύσκολο να ξαναέρθει στα πάνω του ο ελληνικός αθλητισμός, χρειάζεται όμως να επενδύσει το κράτος περισσότερο σε αυτόν. Ο απλός κόσμος, πάλι, χαίρεται για τα μετάλλιά μας αλλά έχει και άλλα πράγματα να σκεφτεί. Καθένας έχει τα προβλήματά του».

Θεωρείτε ότι στην έλλειψη της κρατικής συνδρομής οφείλεται το γεγονός ότι έχουν περιοριστεί οι επιτυχίες του ελληνικού αθλητισμού τα τελευταία χρόνια; 
«Σε έναν μεγάλο βαθμό ναι. Εχει περιοριστεί σημαντικά η οικονομική βοήθεια που προσφέρει η πολιτεία στις αθλητικές ομοσπονδίες και στους ίδιους τους αθλητές. Δεν λέω να μας κάνουν εκατομμυριούχους. Βλέπουμε, άλλωστε, πώς είναι τα πράγματα γύρω μας. Πρέπει όμως να δίνονται κάποια κίνητρα, σε λογικά επίπεδα, όπου πρέπει. Ως το 2004 όλοι στήριζαν την προσπάθεια ώστε οι έλληνες αθλητές να είναι πρωταγωνιστές. Ωστόσο μετά τα πάντα άλλαξαν. Θυμάμαι πως όταν ήμουν πολύ μικρός, πριν από το 1992, έβλεπα τους Ελληνες στην τηλεόραση και συνήθως έρχονταν τελευταίοι. Θέλουμε να ξαναφτάσουμε σε εκείνο το σημείο; Προσωπικά, δεν το θέλω. Για μένα, το να μπορεί η Ελλάδα να κερδίζει στον αθλητισμό χώρες με πολλαπλάσιο πληθυσμό είναι κάτι που δίνει υπερηφάνεια».

Πώς όμως συγκεκριμένα εσείς, οι αθλητές της ενόργανης, εξακολουθείτε να πρωταγωνιστείτε διεθνώς, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει σε άλλα αθλήματα; 
«Επειδή γίνεται σωστή δουλειά. Επειδή αγαπάμε αυτό που κάνουμε. Και επειδή μπορούμε αποδεδειγμένα να το κάνουμε καλά, όπως φαίνεται εδώ και χρόνια. Συνεχίζουμε πάντα με την ίδια όρεξη, προσδοκώντας ότι κάποια στιγμή τα πράγματα θα φτιάξουν. Εχουμε δείξει υπομονή, αλλά έρχεται κάποια στιγμή που δεν μπορείς πλέον να κάνεις πίσω. Οπως έχουμε απαιτήσεις από τον εαυτό μας, έτσι ζητούμε να έχουμε και την ανάλογη υποστήριξη. Για εμάς τους ίδιους, για τους προπονητές μας, για όλους».

Οι παροχές της πολιτείας περιορίστηκαν ιδιαίτερα την τελευταία διετία, με αφορμή και κάποιες υποθέσεις ντόπινγκ. Μπορεί να αποσυνδεθεί το κυνήγι των υψηλών επιδόσεων από τη χρήση απαγορευμένων ουσιών; 
«Το σωστό, κατά τη γνώμη μου, είναι να τιμωρούνται αυτοί που πρέπει. Θα ήταν πιο δίκαιο να διατηρηθούν οι παροχές ως έναν βαθμό και ταυτόχρονα να γίνουν πραγματικά αυστηρές οι ποινές για όσους πιάνονται ντοπαρισμένοι. Οποιος αποδεικνύεται ότι έκανε χρήση απαγορευμένων ουσιών πρέπει να στιγματίζεται. Να του τα παίρνουν όλα! Ο,τι προνόμιο και όφελος είχε ως τότε να του το παίρνουν πίσω».

Στον δικό σας χώρο υπάρχει ντόπινγκ; «Εμείς δεν έχουμε καμία σχέση με τα φάρμακα. Ξέρετε, η γυμναστική είναι “καθαρή” από τη φύση της, επειδή πρόκειται για άθλημα τεχνικής. Δεν είναι άθλημα δύναμης ή αντοχής. Τα αναβολικά δεν μπορούν να προσφέρουν καμία βοήθεια στον αθλητή της ενόργανης. Δεν του δίνουν κανένα πλεονέκτημα σε αγωνιστικό επίπεδο».

Ποιοι είναι οι στόχοι σας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που πραγματοποιείται στο Ρότερνταμ στις 16-24 Οκτωβρίου;
«Ο κύριος στόχος είναι να βρεθεί η Εθνική ομάδα σε μια καλή θέση στην ομαδική κατάταξη. Πρέπει να μπούμε στις 24 καλύτερες ομάδες για να αποκτήσουμε δικαίωμα συμμετοχής στο αντίστοιχο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2011, μέσα από το οποίο θα δοθούν τα εισιτήρια για τους Ολυμπιακούς. Λογικά, θα είμαστε μέσα στην 24άδα, αλλά θα πρέπει να δείξουμε προσοχή για να μην αντιμετωπίσουμε προβλήματα. Παράλληλα, σε προσωπικό επίπεδο, θα κυνηγήσω, όπως πάντα, τη διάκριση στο μονόζυγο».

Πόσο εφικτό είναι να κατακτήσετε το τέταρτο μετάλλιό σας στον θεσμό, έπειτα από τα χρυσά του 2001 και του 2002, καθώς και το χάλκινο του 2006; 
«Αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε πολύ καλή κατάσταση και η διάκριση είναι μέσα στις δυνατότητές μου. Το πρώτο βήμα είναι να προκριθώ στην οκτάδα του τελικού. Από εκεί και πέρα, όλα είναι ανοιχτά και τα μετάλλια θα κριθούν στις λεπτομέρειες. Οποιος βρεθεί στην καλύτερη ημέρα του θα είναι ο νικητής. Πιστεύω όμως ότι όλα εξαρτώνται από εμένα. Εφόσον εκτελέσω το πρόγραμμά μου όπως πρέπει, τόσο στον προκριματικό όσο και στον τελικό, θα τερματίσω σε αρκετά υψηλή θέση».

Δημοσιεύθηκε στο BHMagazino, τεύχος 521, σελ. 46-50, 10/10/2010.

ΚΛΕΙΣΙΜΟ